Páginas

sexta-feira, 3 de maio de 2013

DESDE A RUSIA POR AMOR E EN RUSO

A dependenta soubo desde a primeira sílaba que saíu pola boca daquel paisano que aquel non sería un cliente fácil. E despois de sete ou oito visitas, nas que ía deixando un cheiro noxento en toda a libraría por mor da ausencia de hixiene, xurouse que atoparía o modo de se desfacer del para sempre.

Cando naquel día se chantou perante ela, levaba nas mans seis ou sete libros de métodos e gramáticas da lingua rusa, algo que por norma os clientes non procuraban demasiado, preferían ultimamente linguas máis afastadas como chinés ou xaponés.

Contemplou o tipo en cuestión, aínda que xa o tiña ben visto: mediana altura, aspecto suxo, lentes de míope profundo, seguramente pouco amigo da ducha e unha especie de eccema na fazula que parecía xa estar fosilizado. Era difícil distinguir o ton de voz do tipo porque falaba sempre case entre murmurios.

– Señorita –acabou dicendo o tipo estraño–. Este libro de aquí é moito para falar, que se pide un café, que se compra roupa, que se quer facer un telefonema... 

A depedenta suspirou e ao encher os pulmóns deveceu por telos tamén recheados de paciencia, mais axiña arrependeuse ao notalos repletos de fedores:

– O señor precisa de ter un certo nível lingüístico para estudar con ese libro –explicou ela cun sorriso–. Este vaille mellor, vexa.

O tipo colleu o libro de ruso a partir de frases feitas cunha transcrición da pronuncia máis que patética e sorriulle á dependenta. E aquel xesto fixo con que o home se confiase naquela dependenta que comezaba a ter náusea por mor dos efluvios corporais do home, un típico inimigo da ducha.

– Verá, señorita –comezou a falar nun ton que daba a entender que ía ofrecer unha información confidencial–. Desde hai varias semanas recebo uns correos dunha muller rusa. Ela quere vir onda min. O seu español é moi fraco, mais eu quero darlle a sorpresa e aprender ruso para cando ela viñer. O que lle parece?

El mostroulle subrepticiamente unhas follas engurradas onde aparecían unhas mensaxes de amor máis que estereotipada, traducidas para o español co tradutor automático. Era un horror aquel español así traducido, mais daba xustiño para ser comprendido. Ían todas as mensaxes asinadas por unha certa Irina.

Ela comprendeu logo que o tipo era vítima dun engano xeneralizado en que caían tantos homes coma el. A rusa en cuestión, que lle enviaba unhas fotos de modelo, era na realidade unha persoa inventada, tratábase dun truco para lle quitar cartos ao tipo fedorento cos que pagar unha hipotética viaxe da muller que finxía escreberlle para se encontrar con el.

– E ela pediulle diñeiro para a viaxe? –preguntou a dependenta.

– Pediu.

– E vaillo enviar?

O tipo baixou os ollos. Deixou a vista pasear polo chan. A dependenta, malia o cheiro que emanaba do home, sentiu lástima por el, mais ao mesmo tempo un plano forxouse na súa mente.

– É mellor que o señor lle dea unha sorpresa a ela. Non lle envíe o diñeiro. Viaxe directamente a Moscovo, aprenda ruso alí e vaia finalmente ao seu encontro... Gusta da lingua rusa? Eu diría que si.

O tipo ergueu a cabeza. Nos seus labios había unha especie de sorriso. Gustaba da idea, si. Talvez a muller conseguiría evitar que aquel infeliz fose enganado e, asemade, favorecer que el viaxase á Rusia para aprender o ruso. Talvez lle mudaría a vida, aprendería unha lingua útil. Talvez si, mais con certeza conseguiría afastalo unha tempada da libraría.

Frantz Ferentz, 2013

Sem comentários: