Páginas

quinta-feira, 30 de maio de 2013

O RETORNO

Despois de moito tempo, el apareceu na porta da casa dela. Tería levado unhas flores caso puidese, mais non había hipótese. Ela estaba no salón, a ler à luz da tarde, sentada no sofá. Viuno aparecer diante dela. A expresión do rostro da muller mudouse de todo. Pousou o libro no colo e espetoulle:

— Es tu? Voltaches? Es un coirón. Nin sabes o tempo que te agardei desde a derradeira vez. Confiei en ti e deixáchesme soa, abandonada à miña sorte. Crin morrer, mais onde estabas tu, eh? Onde estabas? Non me basta que aparezas agora co rostro compunxido, con aspecto de ter voltado da guerra, non. Non quero verte máis, vaites... E deixa as chaves no móbel da entrada cando saias.

Ela recolleu o libro e continuou a leitura, aínda que saloucaba. El virouse e dirixiuse cara à porta. Ela non lle dera sequera a oportunidade de lle explicar que morrera e por iso non estivera con ela. Despois obtivera permiso para voltar uns minutos onda ela, como fantasma para explicarlle todo. Porén, pasara o tempo, marcharan as oportunidades e ela non entendería nunca.

Frantz Ferentz, 2013

quarta-feira, 22 de maio de 2013

FAGA ALGO ÚTIL POLA SOCIEDADE

Mireia F., de vinte e nove anos, licenciada en paro e vagabunda, pedía esmola nunha ruela solitaria, a tremer de frío e xa sen sentir os berros desperados da fame nas súas tripas. O movemento da cidade caíalle algo lonxe, prefería non se achegar ao seu pasado cando ela tamén era unha vividora. Mais iso fora antes da crise. Agora era unha vítima máis, sen sequera subsidio e obrigada a durmir entre cartóns.

Daquela alguén ben vestido se achega a ela. Vai distraído. Prende un cigarro. De repente decátase da presenza da muller sentada no chao, co cartaz escrito en cartón onde pide esmola. O tipo ben vestido fai oscilar a súa vista entre a muller e o cartaz. Ela fica en silencio, encolleita, a tremer sempre por mor da friaxe. A luz do farol da rúa enriba dela permite ter unha visión clara da cena. Finalmente o tipo, despois de aspirar o fume densamente, comenta:

– Que vergoña. Tan xove e aí tirada. Teña coraxe, señorita. É unha vergoña vela ai tirada, traballe, traballe! Mire para min, banqueiro produtivo, home feito a si mesmo. E sabe por que? Porque nunca me rendín. E vostede? Non ten vergoña? Faga algo útil para a sociedade por unha vez na súa vida, faga algo útil polos demais!

E o tipo vírase cheo de desprezo, dá as costas à muller e segue o seu paseo. Mireia F. sente no seu interior que, no fondo, aquel tipo ten razón. "Faga algo útil para a sociedade", resoa no seu interior. Mireia F. érguese, achégase ao tipo que camiñaba lentamente e fumando. Todo acontece moi rápido. O tipo nota como o sangue comeza a lle caer desde a gorxa para o peito, o seu sangue quente. Non sabe que a coitela lle ten cortado a tráquea impecabelmente, non en vao Mireia F. estudara para veterinaria, algo aprendera. E mentres o tipo se desmorona morto no chao, ela volta para o seu recanto, para seguir a pedir esmola, mais polo menos queda satisfeita, à fin acaba de facer algo útil, acaba de eliminar un fillo da puta, e iso é facer algo bo pola sociedade.

Frantz Ferentz, 2013

terça-feira, 21 de maio de 2013

O ENTROMETIDO


Finxín camiñar distraído. À beira do río, con aquela friaxe, xa ao serao, sería complicado que cabo duns minutos ficase alguén na rúa. Ameazaba con nevar. Só había ter un chisco de paciencia, se cadra aturar a friaxe apoiado na baranda que daba sobre o río. As únicas testemuñas serían os patos e, talvez, nin eles.

Os meus cálculos foron correctos. Cabo de dez minutos non había unha alma e a luz dos farois da rúa era moi frouxa. Ollei ao meu derredor para comprobar que non había ser humano perto. Cando tiven a certeza de estar só, botei aquel vulto que levaba baixo o saio ao río. Sentín a auga acollelo. Despois, sen máis, comecei a camiñar lentamente de volta para a casa.

Mais mal camiñara quince pasos cando alguén chamou por min às miñas costas:

"Oia, oia, señor", chamábanme. "Caeulle isto ao río, mais por sorte vinllo caer".

Que o vira caer? Mais non se decatara que eu propio o botara? Porén, vireime e puxen un sorriso de agradecemento.

"Obrigadísimo, estoulle moi grato por telo recuperado das augas", dixen finxindo recoñecemento por aquel estraño que fora capaz de se meter no río para recoller o maldito vulto e correra contra min todo enchoupado malia a friaxe.

El alongoume o vulto. Eu recollino. Desenvurullei o paquete e recollín a miña alma. Despois púxena de novo, como un casaco, como se nada tivese acontecido, mentres comezaba a maquinar outro plano para me desfacer da miña alma coa certeza de que ninguén ía estar perto para atopala, menos aínda o diabo.

Frantz Ferentz, 2013

sexta-feira, 3 de maio de 2013

DESDE A RUSIA POR AMOR E EN RUSO

A dependenta soubo desde a primeira sílaba que saíu pola boca daquel paisano que aquel non sería un cliente fácil. E despois de sete ou oito visitas, nas que ía deixando un cheiro noxento en toda a libraría por mor da ausencia de hixiene, xurouse que atoparía o modo de se desfacer del para sempre.

Cando naquel día se chantou perante ela, levaba nas mans seis ou sete libros de métodos e gramáticas da lingua rusa, algo que por norma os clientes non procuraban demasiado, preferían ultimamente linguas máis afastadas como chinés ou xaponés.

Contemplou o tipo en cuestión, aínda que xa o tiña ben visto: mediana altura, aspecto suxo, lentes de míope profundo, seguramente pouco amigo da ducha e unha especie de eccema na fazula que parecía xa estar fosilizado. Era difícil distinguir o ton de voz do tipo porque falaba sempre case entre murmurios.

– Señorita –acabou dicendo o tipo estraño–. Este libro de aquí é moito para falar, que se pide un café, que se compra roupa, que se quer facer un telefonema... 

A depedenta suspirou e ao encher os pulmóns deveceu por telos tamén recheados de paciencia, mais axiña arrependeuse ao notalos repletos de fedores:

– O señor precisa de ter un certo nível lingüístico para estudar con ese libro –explicou ela cun sorriso–. Este vaille mellor, vexa.

O tipo colleu o libro de ruso a partir de frases feitas cunha transcrición da pronuncia máis que patética e sorriulle á dependenta. E aquel xesto fixo con que o home se confiase naquela dependenta que comezaba a ter náusea por mor dos efluvios corporais do home, un típico inimigo da ducha.

– Verá, señorita –comezou a falar nun ton que daba a entender que ía ofrecer unha información confidencial–. Desde hai varias semanas recebo uns correos dunha muller rusa. Ela quere vir onda min. O seu español é moi fraco, mais eu quero darlle a sorpresa e aprender ruso para cando ela viñer. O que lle parece?

El mostroulle subrepticiamente unhas follas engurradas onde aparecían unhas mensaxes de amor máis que estereotipada, traducidas para o español co tradutor automático. Era un horror aquel español así traducido, mais daba xustiño para ser comprendido. Ían todas as mensaxes asinadas por unha certa Irina.

Ela comprendeu logo que o tipo era vítima dun engano xeneralizado en que caían tantos homes coma el. A rusa en cuestión, que lle enviaba unhas fotos de modelo, era na realidade unha persoa inventada, tratábase dun truco para lle quitar cartos ao tipo fedorento cos que pagar unha hipotética viaxe da muller que finxía escreberlle para se encontrar con el.

– E ela pediulle diñeiro para a viaxe? –preguntou a dependenta.

– Pediu.

– E vaillo enviar?

O tipo baixou os ollos. Deixou a vista pasear polo chan. A dependenta, malia o cheiro que emanaba do home, sentiu lástima por el, mais ao mesmo tempo un plano forxouse na súa mente.

– É mellor que o señor lle dea unha sorpresa a ela. Non lle envíe o diñeiro. Viaxe directamente a Moscovo, aprenda ruso alí e vaia finalmente ao seu encontro... Gusta da lingua rusa? Eu diría que si.

O tipo ergueu a cabeza. Nos seus labios había unha especie de sorriso. Gustaba da idea, si. Talvez a muller conseguiría evitar que aquel infeliz fose enganado e, asemade, favorecer que el viaxase á Rusia para aprender o ruso. Talvez lle mudaría a vida, aprendería unha lingua útil. Talvez si, mais con certeza conseguiría afastalo unha tempada da libraría.

Frantz Ferentz, 2013