Páginas

sexta-feira, 8 de março de 2013

CANDO UN DÍA DESCOBRES A VERDADE


Cada vez que vía aquel tipo tras de min, da que eu ía da man da miña nai, sentía pavor. Nunca, durante os moitos anos que o vin seguirnos pola rúa, nos períodos aínda longos en que miña nai me acompañou da casa à escola e da escola à casa, dixen a ninguén que aquel tipo, sempre cun chapeu de chuvia caído sobre a testa e con longas guedellas que lle cubrían o rostro. O terror que me causaba resoou en min aínda moitos anos despois de eu deixar de velo pola rúa. Nunca me fixo nada, nin sequera me chegou a dirixir a palabra, só me seguiu cando ía da man da miña nai, fose inverno ou verán, chovese ou batese o sol, porque o tipo sempre vestía igual.

Moitos anos despois, xa cando adulto. Vin unha foto do tipo. Malia os anos pasados, seguía a usar o mesmo chapeu para a chuvia e gastaba as mesmas guedellas, aínda que na foto máis ou menos se lle adiviñase o rostro. Aconteceu que era un mestre da literatura de terror. A foto del acompañaba unha entrevista que non puiden menos que ler. Cando lle preguntaba de onde quitaba a inspiración para escribir aquelas historias tan terríbeis, tan pavorosas, el respondía: «É todo pura imaxinación». 

Collín a folla da entrevista, engurreina e boteina ao chan feita unha bóla.

– Bastardo –pensei en voz alta–, ti non te inspirabas, roubabas o terror de nenos coma min absorbéndonolo...

E logo, ollando para a miña nai, pregunteille:

– Viches como eu non inventaba nada? Viches? Ese coirón absorbeume todos os medos cando cativo, nin se sabe a cantos miúdos lles faría o mesmo –notei que me saltaban as lágrimas perante tanta crueldade e falta de humanidade só por crear una atmosfera de terror nos libros e gañar diñeiro con iso.

Miña nai non se mexeu. Seguiu inmóbil na súa butaca. Era normal, as persoas momificadas, por norma, nin concordan nin discordan, só escoitan... aparentemente.

Frantz Ferentz, 2013

Sem comentários: