Páginas

quinta-feira, 14 de março de 2013

CANDO SE É UN BECHO ESTRAÑO: A HISTORIA DUN NEOFALANTE



Antón atravesou a cidade con présa. As rúas estaban enchoupadas a aquelas horas, ao serán. A cidade tiña unha estraña vida noiturna que a tornaba aínda máis interesante. Antón non podía evitar sentir falar a lingua do Estado por todas as partes, sen tregua, co acento local, mais éralle imposíbel, ao longo de todo o seu percurso, sentir ninguén a falar na lingua tradicional do país. Aínda ecoaban na súa cabeza as voces dos seus compañeiros a faceren remedos de el por falar a lingua tradicional en vez de falar a lingua do Estado. Estaba cheos das campañas daquela asociación que afirmaba que a lingua do país valía só para falar coas vacas, mais iso non abondaba, o goberno rexional mantiña a mesma actitude, lixeiramente colorida de simpatía cara á lingua tradicional, a do país, aínda que era iso, verniz, e máis nada.

Antón sabía que tiña un problema. Precisaba axuda. Sentíase só na cidade. Só, estraño, abandonado, incomprendido, desprezado mesmo. Só lle quedaba unha solución. Tiña que frecuentar aquel lugar que lle recomendaran, aquel onde talvez atopase persoas co seu mesmo problema. 

Premeu na campaíña daquel vello caseirón. Pola mira un ollo o escrutou. Despois a porta foi aberta. A modo de saúdo, a persoa que estaba tras da porta só lle acenou a escada e ao fondo á dereita. Antón accedeu. Entrou nunha sala tenuemente iluminada. 

Cando estivo no limiar, case ás escuras, alguén lle preguntou en voz baixa:

– Antón Preto?

El só moveu a cabeza positivamente. O estraño ao seu lado colleuno suavamente do brazo e convidouno a sentar na primeira fila, mentres el se dirixía a unha tarimba e desde alí collía o micrófono pedindo silencio aos presentes. Todas as persoas da sala calaron arreo. Despois, o tipo fixo un aceno cara a Antón para se aproximar ao micro.

– Preséntate –pediulle.

Antón enguliu cuspe e despois dixo:

– Ola, chámome Antón, e son neofalante...

Todos os presentes, máis dunha ducia, respondéronlle ao unísono na lingua tradicional do país:

– Ola, Antón, benvido a neofalantes anónimos...

&    &    &


Antoni at rugradu currende sa tzitade. Sas carreras fiant prenas de gente a cussa ora, a sero. Sa tzitade teniat una vida noturna istrana chi la faghiat prus interessante. Antoni intendiat in onni logu sa gente faeddende in sa limba de s'Istadu, in cussa ebbia, cun atzentu locale, e li fiat impossìbile a ascurtare, in totu su caminu,  calicunu faeddende in sa limba de su logu. Galu li resonaiant in conca sas boghes de sos cumpàngios suos, istorchende·lu pro faeddare sa limba de su logu, in contu de faeddare sa limba de s'Istadu. Creiant a totu su chi naraiat cuddu assòtziu chi nat chi sa limba de su logu serbiat pro arresonare cun sas bacas ebbia;  su guvernu regionale la pensaiat de sa matessi manera, ponende·bi però una manu de colore   de simpatia cara a sa limba de semper, sa de su logu; si trataiat però de una manu de carchina ebbia. 

Antoni ischiat chi teniat unu problema. Teniat netzessidade de agiudu. Si sentiat a sa sola in tzitade. Solu, istranu, disamparadu, incumpresu, e finas dispretziadu. No li restaiat áteru che fàghere una cosa: deviat andare a cuddu logu chi li aiant racumandadu, in ue forsis diat adobiare gente cun su matessi problema suo.       

At sonadu su campanedda de una domo antiga e dae una bentanedda una cara si l'at miradu. A pustis si fiat aberta una ghenna. A manera de saludu, sa pessone chi aiat abertu l'at inditadu s'iscala, in fundu a manu destra. Antoni fiat intradu in unu salone, cun paga lughe. 

In su liminàrgiu, agiomai a s'iscuru,  una pessone a boghe bassa l'at preguntadu:

 Antoni Nieddu?

Isse at naradu chi emmo cun sa conca.  Su chi fiat a costàgiu suo, l'at leadu tando cun delicadesa a su bratzu, l'at invitadu a si sètzere in prima fila e si nche fiat pigadu a una peana; at leadu in manos unu micròfonu e at pedidu a sos presentes chi si callarent. Deretu totus si fiant callados. A pustis, fatu unu tzinnu a Antoni pro chi s'acurtziaret a su micròfonu, l'at naradu:

 Presenta·ti .

Antoni at ingullidu unu pagu de salia e at naradu:

 Salude, mi naro Antoni, e so unu neofaeddante ...

Totu sos presentes, prus de una dozina, l'ant rispostu a cuncordu in sa limba de su logu:

 Salude Antoni, benènnidu a s'assòtziu de sos neofaeddantes anònimos...



Texto: Frantz Ferentz, 2013
Versión  sarda: Giagu Ledda, 2013

Sem comentários: