Páginas

quinta-feira, 7 de março de 2013

CANDO ELA NON ESTÁ

Cando chega á casa, xa en horas escuras, non quere saber que ninguén está á súa espera. Abre mecanicamente a porta do frigo, como se por acaso ela tivese vindo e lle tivese enchido aquilo de comida, mais iso nunca sucede. Despois vai ao cuarto, se por acaso ela estivese alí a agardalo, deitada na cama, baixo as sabas, mais nunca non está. Mais aínda precisa ollar no cuarto de baño, talvez estivera alí, non se sabe se agochada ou a se retocar as cellas. Sempre o mesmo ritual, sen aceptar de entrada que está só e que seguirá só, talvez polo resto da súa vida, que ela marchou da súa vida sen lle dar unha explicación, ou se cadra si lla deu mais el non a sentiu. Algún día terá que aceptar a perda dela, a marcha dela, a desaparición dela... Mais será capaz? E entón fai o único que o consola nos días de tristura máis amarga, aqueles en que a soidade é un puñal envelenado. Bebe como unha besta até ver dobro. Despois, senta perante o espello e bota unha partida de cartas, co seu mellor amigo, mentres insulta as mulleres á vontade, nomeadamente a ela que non está alí para defenderse. Mais despois dun bocado se detén. Tenta recobrar a calma. Non quere pensar que o seu reflexo talvez acabe vomitando ante tanta vehemencia e, quen sabe, talvez acabe fuxindo de alí como ela.


Frantz Ferentz, 2013

Sem comentários: