Páginas

quinta-feira, 21 de março de 2013

QUEN É REVOLUCIONARIO...

Gustaba tanto da revolución que chegaba á casa contra as seis todos os días, despois de dedicar todas as súas enerxías a ela. Porén, tiña pavor de que os obxectivos da revolución se cubrisen demasiado de présa. E se iso acontecer, a súa vida, sen revolución, carecería de sentido. Por iso, durante cinco ou seis horas todas as noites, dedicábase tamén á contrarrevolución clandestinamente. Era a única maneira que se lle ocorrera de ralentizar o rápida que corría a revolución.

Frantz Ferentz, 2013

quinta-feira, 14 de março de 2013

CANDO SE É UN BECHO ESTRAÑO: A HISTORIA DUN NEOFALANTE



Antón atravesou a cidade con présa. As rúas estaban enchoupadas a aquelas horas, ao serán. A cidade tiña unha estraña vida noiturna que a tornaba aínda máis interesante. Antón non podía evitar sentir falar a lingua do Estado por todas as partes, sen tregua, co acento local, mais éralle imposíbel, ao longo de todo o seu percurso, sentir ninguén a falar na lingua tradicional do país. Aínda ecoaban na súa cabeza as voces dos seus compañeiros a faceren remedos de el por falar a lingua tradicional en vez de falar a lingua do Estado. Estaba cheos das campañas daquela asociación que afirmaba que a lingua do país valía só para falar coas vacas, mais iso non abondaba, o goberno rexional mantiña a mesma actitude, lixeiramente colorida de simpatía cara á lingua tradicional, a do país, aínda que era iso, verniz, e máis nada.

Antón sabía que tiña un problema. Precisaba axuda. Sentíase só na cidade. Só, estraño, abandonado, incomprendido, desprezado mesmo. Só lle quedaba unha solución. Tiña que frecuentar aquel lugar que lle recomendaran, aquel onde talvez atopase persoas co seu mesmo problema. 

Premeu na campaíña daquel vello caseirón. Pola mira un ollo o escrutou. Despois a porta foi aberta. A modo de saúdo, a persoa que estaba tras da porta só lle acenou a escada e ao fondo á dereita. Antón accedeu. Entrou nunha sala tenuemente iluminada. 

Cando estivo no limiar, case ás escuras, alguén lle preguntou en voz baixa:

– Antón Preto?

El só moveu a cabeza positivamente. O estraño ao seu lado colleuno suavamente do brazo e convidouno a sentar na primeira fila, mentres el se dirixía a unha tarimba e desde alí collía o micrófono pedindo silencio aos presentes. Todas as persoas da sala calaron arreo. Despois, o tipo fixo un aceno cara a Antón para se aproximar ao micro.

– Preséntate –pediulle.

Antón enguliu cuspe e despois dixo:

– Ola, chámome Antón, e son neofalante...

Todos os presentes, máis dunha ducia, respondéronlle ao unísono na lingua tradicional do país:

– Ola, Antón, benvido a neofalantes anónimos...

&    &    &


Antoni at rugradu currende sa tzitade. Sas carreras fiant prenas de gente a cussa ora, a sero. Sa tzitade teniat una vida noturna istrana chi la faghiat prus interessante. Antoni intendiat in onni logu sa gente faeddende in sa limba de s'Istadu, in cussa ebbia, cun atzentu locale, e li fiat impossìbile a ascurtare, in totu su caminu,  calicunu faeddende in sa limba de su logu. Galu li resonaiant in conca sas boghes de sos cumpàngios suos, istorchende·lu pro faeddare sa limba de su logu, in contu de faeddare sa limba de s'Istadu. Creiant a totu su chi naraiat cuddu assòtziu chi nat chi sa limba de su logu serbiat pro arresonare cun sas bacas ebbia;  su guvernu regionale la pensaiat de sa matessi manera, ponende·bi però una manu de colore   de simpatia cara a sa limba de semper, sa de su logu; si trataiat però de una manu de carchina ebbia. 

Antoni ischiat chi teniat unu problema. Teniat netzessidade de agiudu. Si sentiat a sa sola in tzitade. Solu, istranu, disamparadu, incumpresu, e finas dispretziadu. No li restaiat áteru che fàghere una cosa: deviat andare a cuddu logu chi li aiant racumandadu, in ue forsis diat adobiare gente cun su matessi problema suo.       

At sonadu su campanedda de una domo antiga e dae una bentanedda una cara si l'at miradu. A pustis si fiat aberta una ghenna. A manera de saludu, sa pessone chi aiat abertu l'at inditadu s'iscala, in fundu a manu destra. Antoni fiat intradu in unu salone, cun paga lughe. 

In su liminàrgiu, agiomai a s'iscuru,  una pessone a boghe bassa l'at preguntadu:

 Antoni Nieddu?

Isse at naradu chi emmo cun sa conca.  Su chi fiat a costàgiu suo, l'at leadu tando cun delicadesa a su bratzu, l'at invitadu a si sètzere in prima fila e si nche fiat pigadu a una peana; at leadu in manos unu micròfonu e at pedidu a sos presentes chi si callarent. Deretu totus si fiant callados. A pustis, fatu unu tzinnu a Antoni pro chi s'acurtziaret a su micròfonu, l'at naradu:

 Presenta·ti .

Antoni at ingullidu unu pagu de salia e at naradu:

 Salude, mi naro Antoni, e so unu neofaeddante ...

Totu sos presentes, prus de una dozina, l'ant rispostu a cuncordu in sa limba de su logu:

 Salude Antoni, benènnidu a s'assòtziu de sos neofaeddantes anònimos...



Texto: Frantz Ferentz, 2013
Versión  sarda: Giagu Ledda, 2013

sexta-feira, 8 de março de 2013

OCORRENCIAS


Toda a súa vida, des que tiña lembranzas, sentira a súa vella tía falar de aforrar. Vivía nun caseirón de máis dun século, que mandara construír seu pai, o meu avó, indiano retornado con moitos cartos das Américas e que despois deixou moreas de diñeiro á miña tía (miña nai, en troques, non quixera saber nada do diñeiro e escolleu casar cun mariñeiro que logo foi meu pai). A miña tía, aínda que non quería saber nada da súa irmá, si quixo saber de min. Se cadra porque en se achegando a velleira, sentíase demasiado soa e vulnerábel, algo que ela trataba de disfarzar con capas de maquillaxe, vestidos de había cincuenta anos, ares de marquesa e un carácter endiabrado. Porén, o que máis me asombraba dela era como acumulaba cartos. Fora capaz de triplicar a fortuna orixinal do avó. Aínda hoxe non sei como o facía, mais a cada pouco, a súa conta bancaria engordaba. O máis estraño de todo era que ela non tiña fillos, non tiña herdeiros. De feito, non pensaba que eu mesma recibise praticamente nada dela, se cadra algúns terrenos de pouco valor que a vella tería a ben doarme. Porén, a miña curiosidade ía en aumento con aquela acumulación de bens materiais, de diñeiro, cando a miña propia tía ben sabía que a súa fin estaba perto, que non levaría os cartos para o outro lado. E foi así que, mesmo a risco de parecer demasiado interesado en eu levar unha tallada daquilo, lle preguntei porque seguía a encher a conta bancaria de cartos, ao cal ela me respondeu con toda a serenidade que lle permitía aquela súa cabeza capaz de esquecer por un bo anaco os seus apelidos:

– Que para que tanta riqueza acumulada? Pois déixame dicirche para que. Para ter o mellor cadaleito destas terras, e que todos rabien de envexa cando saiban que vou apodrecer entre madeiras de arce e de teixo. Para iso, filliña, para iso...

E non se voltou a falar máis do asunto.

Frantz Ferentz, 2013




CANDO UN DÍA DESCOBRES A VERDADE


Cada vez que vía aquel tipo tras de min, da que eu ía da man da miña nai, sentía pavor. Nunca, durante os moitos anos que o vin seguirnos pola rúa, nos períodos aínda longos en que miña nai me acompañou da casa à escola e da escola à casa, dixen a ninguén que aquel tipo, sempre cun chapeu de chuvia caído sobre a testa e con longas guedellas que lle cubrían o rostro. O terror que me causaba resoou en min aínda moitos anos despois de eu deixar de velo pola rúa. Nunca me fixo nada, nin sequera me chegou a dirixir a palabra, só me seguiu cando ía da man da miña nai, fose inverno ou verán, chovese ou batese o sol, porque o tipo sempre vestía igual.

Moitos anos despois, xa cando adulto. Vin unha foto do tipo. Malia os anos pasados, seguía a usar o mesmo chapeu para a chuvia e gastaba as mesmas guedellas, aínda que na foto máis ou menos se lle adiviñase o rostro. Aconteceu que era un mestre da literatura de terror. A foto del acompañaba unha entrevista que non puiden menos que ler. Cando lle preguntaba de onde quitaba a inspiración para escribir aquelas historias tan terríbeis, tan pavorosas, el respondía: «É todo pura imaxinación». 

Collín a folla da entrevista, engurreina e boteina ao chan feita unha bóla.

– Bastardo –pensei en voz alta–, ti non te inspirabas, roubabas o terror de nenos coma min absorbéndonolo...

E logo, ollando para a miña nai, pregunteille:

– Viches como eu non inventaba nada? Viches? Ese coirón absorbeume todos os medos cando cativo, nin se sabe a cantos miúdos lles faría o mesmo –notei que me saltaban as lágrimas perante tanta crueldade e falta de humanidade só por crear una atmosfera de terror nos libros e gañar diñeiro con iso.

Miña nai non se mexeu. Seguiu inmóbil na súa butaca. Era normal, as persoas momificadas, por norma, nin concordan nin discordan, só escoitan... aparentemente.

Frantz Ferentz, 2013

quinta-feira, 7 de março de 2013

O MELLOR AMIGO DA MULLER


A muller acariñaba o seu can con tenrura. Era sen dúbida o ser que máis amaba nesta vida. Non lle parecía estraño, despois dos anos, que aquel can, de raza indefinida, onde se mesturaban trazos de carlino, chihuahua e outras especies de cans miúdos, fose o seu máis leal amigo e compañeiro. Gustaba de ver os filmes con el sentado no sofá ao seu carón e sempre que chegaba á casa máis tarde do horario habitual, o can estaba sentado sobre o seu cu no medio do corredor e ollaba para ela aínda con máis cara de anoxo que a que tiña por natureza e até lle largaba un ladrido breve que deixaba notar a súa total desaprobación. Partillaba con el as comidas, até lle tiña un prato na mesa onde o can comía. Non chegou a lle pór talleres, evidentemente, o can non podería usar o garfo, o cullar e o coitelo, xa era demasiado, mais polo resto, comía con ela, nada de no chan. Cando tiña un mal día no traballo, ela contáballo entre bágoas e el se mantiña en silencio, cos ollos espetados nela, a escoitala. El, o can, entendíaa, amábaa, á súa maneira, tanto que às noites quedaba fronte à xanela para ladrar às estrelas, para agradecer ao cosmos vivir na casa. Diso estaba ela segura.

Porén, que lonxe estaba ela de imaxinar que o can non ría porque non tiña maneira fisiolóxica de facelo, mais non había día que non abraiase coas neuras daquela paisana que o trataba coma un humano e até lle puña un ridículo babeiro à hora de comer. E canto ría cos colegas caninos cando, à noite, ladraba desde a xanela e lles contaba como o trataban. Como ría el e como rían todos ladrando, à maneira dos cans, si, o can, o mellor amigo da muller.


Frantz Ferentz, 2013

CANDO ELA NON ESTÁ

Cando chega á casa, xa en horas escuras, non quere saber que ninguén está á súa espera. Abre mecanicamente a porta do frigo, como se por acaso ela tivese vindo e lle tivese enchido aquilo de comida, mais iso nunca sucede. Despois vai ao cuarto, se por acaso ela estivese alí a agardalo, deitada na cama, baixo as sabas, mais nunca non está. Mais aínda precisa ollar no cuarto de baño, talvez estivera alí, non se sabe se agochada ou a se retocar as cellas. Sempre o mesmo ritual, sen aceptar de entrada que está só e que seguirá só, talvez polo resto da súa vida, que ela marchou da súa vida sen lle dar unha explicación, ou se cadra si lla deu mais el non a sentiu. Algún día terá que aceptar a perda dela, a marcha dela, a desaparición dela... Mais será capaz? E entón fai o único que o consola nos días de tristura máis amarga, aqueles en que a soidade é un puñal envelenado. Bebe como unha besta até ver dobro. Despois, senta perante o espello e bota unha partida de cartas, co seu mellor amigo, mentres insulta as mulleres á vontade, nomeadamente a ela que non está alí para defenderse. Mais despois dun bocado se detén. Tenta recobrar a calma. Non quere pensar que o seu reflexo talvez acabe vomitando ante tanta vehemencia e, quen sabe, talvez acabe fuxindo de alí como ela.


Frantz Ferentz, 2013

domingo, 3 de março de 2013

MAMÁ, SABES QUE OS PASPALLÁS VOAN?


– Mamá sabías que os paspallás voan...?

– Claro que voan, meu rei.

– Non, quero dicir que voan...?

– Moi rápidos?

A nai ri, divírtelle enormemente interrompir o fillo.

– Non, os paspallás voan con...?

– Con ás –larga a nai

O fillo comeza a se pór nervoso.

– Os paspallás voan con Ryan Air!! –di rapidamente o fillo para tentar non ser interrompido.

A nai ri ás gargalladas mentres fai festas na cabeza do fillo. Que creatividade ten. Porén, o fillo olla para o compartimento da equipaxe á súa esquerda no avión de Ryan Air e contempla os catro paspallás que tentan pasar desapercibidos, se cadra mimetizados, entre a equipaxe, mentres se pregunta o que acontecería se os tripulantes do avión se decatasen da presenza das aves alí. Ten certeza dunha cousa: non os matarían, mais sospeita que si lles cobrarían algún tipo de pasaxe e, se cadra, aínda lles cargarían un plus por iren todos xuntos nun compartimento para eles sós...

Frantz Ferentz, 2013