Páginas

sábado, 9 de junho de 2012

TODO SE REDUCE A UN CHEIRO (2)


[Esta historia é a segunda parte destoutra]

A Ljiljiana e Jana

Sebastian Schwarzmüller recebeu a mensaxe de convite da celebración do final do curso de romanés. Aquel venres, como todos os venres, como todos os días da súa vida, non tiña compromiso ningún, polo que decidiu ir pasalo cos colegas das aulas de romanés, aqueles que, cando el estaba ao seu carón torcían o fociño, aqueles que non aturaban o seu cheiro corporal, como se cada quen non tivese cheiros.

Sebastian Schwarzmüller acudiu à cervexaría onde ían celebrar a despedida do curso, nunha ruela preto da Porta de Brandemburgo, onde a cervexa sempre corría xenerosa. El levaba no seu cartafol aquela cantidade imposíbel de calcular de anacos de papel onde misteriosamente anotaba ideas, pensamentos, inspiracións que escribía para el só, mentres o resto dos colegas rían e falaban das bolsas de estudo que conseguiran. Sebastian, naquel ano, non levara ningunha, mais tanto lle tiña. O ambiente era o de sempre, o seu profesor estaba con eles (o profesor, que era máis novo ca el, cómico). Até que acudiu aquel colega do profesor, un docente da universidade de Oxford que estaba alí de ferias. Sebastian coñecíao, quería ir ter con el, porque aquel profesor británico era un experto en textos cuneiformes, unha das paixóns do Sebastian. Aí perdeu a súa compostura e comezou a pedir aos colegas que lle mudasen o sitio para estar o máis preto posíbel del.

— Boa tarde, profesor, lémbrase de min? Escribinlle hai pouco.

O certo é que lle escribira vinte e cinco veces naquel mes con teorías sobre a inspiración bíblica de Abraham en textos primitivos mesopotámicos, compuxera todo un manual, mais nunca non recibira resposta do profesor británico.

— Estou de vacacións, estou de vacacións... —repetía o docente de Oxford, perfectamente consciente da que lle viña enriba e ao bordo da desesperación, coa súa capacidade olfactiva a piques de sucumbir perante o cada vez máis achegado fedor do eterno estudante.

Con todo, Sebastian Schwarzmüller comezou a desenvolver a súa teoría, onde cría que Abraham, o profeta hebreo, fixera cursos de sacerdocio en Persia, e diso falaba e falaba o eterno estudante fedorento sen pausa. O docente de Oxford non sabía como cortar aquilo, o profesor de romanés tampouco, ás veces cruzaban olladas de desesperación, mentres o fedor invadía todo.

O fedor, como sempre, era o peor. Daquela a estudante que estaba sentada á beira do Sebastian tivo unha idea. Quitou do bolso uns frasquiños de mostra de perfume. Levábaos alí porque aquela mesma tarde llos agasallaran nunha tenda de Unter den Linden. Contemplou a paixón fedorenta do Sebastian ao falar, con aqueles anteollos que parecían pantallas de televisor e, asemade, a expresión de enfastío dos dous profesores, mais nin ela mesma era quen de aturar aquel cheiro penetrante e desagradábel, disque causado pola inxesta masiva de patacas, mais tamén polo odio visceral à ducha. Por iso, comezou a botar subrepticiamente os frasquiños de perfume polas costas do Sebastian, sen que este se decatase. Facíao devagariño, mais sen pausa. Foi baleirando aqueles pequenos frascos un tras outro, até que o aroma do perfume comeu o fedor do Sebastian, lentamente, mais continuamente. Cabo de cinco minutos, o cheiro na cervexaría era outro. O perfume fixera desaparecer o cheiro corporal do Sebastian, algo que todos os presentes notaron, porque dun xeito automático viraron a cabeza cara a el. O propio Sebastian tamén algo notou, porque o seu discurso ía esmorecendo lentamente, até ficar en silencio, absoluto silencio cando o perfume alcanzou o seu cenite. O Sebastian Schwarzmüller xa non puido falar. Ficou calado, inmóbil, a ollar para parede do fronte, como se lle tivesen quitado a súa enerxía vital.

Mais o efecto do perfume pasou cabo de cinco minutos e a estudante xa non tiña máis frasquiños de mostra. E xusto cando tornou o fedor corporal do Sebastian —a súa capacidade de o producir era inmensa e continua—, el recuperou a fala e voltou para o seu discurso mesopotámico. Entrementres, o serán esmorecía e daba paso a unha longa noite de signos cuneiformes que se espetaban nos narices daqueles que aínda se resistían a abandonar a cervexaría.



© Frantz Ferentz, 2012

Sem comentários: