Páginas

quinta-feira, 21 de junho de 2012

O PSICÓLOGO, A VELLA E A TROMPETA

Arsenio sempre se considerou un excelente psicólogo capaz de suxestionar as persoas como ninguén. O problema de ser un óptimo suxestionador é que se é as vinte catro horas do día e tamén na propia habitación. Talvez por iso, os choros constantes da viúva do Arsenio levaron a dona del a lle pedir que lle dese unha man, porque era insoportábel escoitar tanta lamentación daquela vella, día e noite. A dona do Arsenio, a Flor, sentía unha especial mágoa pola anciá, mais ao mesmo tempo os seus prantos eran desesperantes, porque por mor dos muros de papel de fumar dos apartamentos, ouvíase todo. O Arsenio e a Flor tiveron a idea de levar a anciá a un refuxio de animais para que escollese unha mascota, tiñan a certeza de que en escollendo un can, a súa vida miserábel se tinxiría de cor. O Arsenio non tivo moitos problemas para convencela de que os acompañase a un refuxio fóra da cidade, onde lles darían un can de balde. Mais o destino fixo que por mor dunha avaría mecánica no auto do Arsenio houbesen deterse noutra parte, casualmente ao lado dun mercado ao ar libre. E alí aconteceu o milagre. A anciá descubriu unha vella trompeta.

— Quero esa trompeta...

Non houbo maneira de convencela de que era absurdo mercar a trompeta, ela non sabía tocala, loxicamente, mais teimou coma unha nena cativa, até chorou. Ademais, ela tiña cartos de máis para mercala e mercouna.

— E agora que? —preguntoulle a Flor ao Arsenio.

Para o psicólogo só quedaba unha opción: utilizar a súa inmensa capacidade de suxestión. Falou coa veciña até convencela de que era quen de tocar. Díxolle que se a trompeta aparecera na súa vida era porque tiña que saber tocala. E así foi. A vella colleu a trompeta entre as súas mans e comezou a facer soar uns acordes de jazz como se tivese vivido toda a vida en Nova Orleáns.

E talvez aquilo foi peor que os prantos. A vella pasaba o día e a noite a soar a trompeta. Até compuña as súas propias pezas dun xeito maxistral. O enfastío alcanzou ao resto do predio, mais a vella, entusiasmada na música, non ouvía ninguén, só tocaba e tocaba a súa vella trompeta.

Arsenio, ao bordo da tolemia por non durmir, acudiu ao apartamento da anciá e comezou unha sesión de suxestión. Díxolle que se enganara, que ela pensaba que sabía tocar a trompeta, mais que realmente non sabía. Foi inmensamente convincente, como el ben sabía ser. A vella fitaba para el coa boca aberta, sen ser quen de dicir unha palabra. Cando o Arsenio rematou a súa sesión, ela tentou tocar de novo. Non sabía, era certo, non sabía tocar a trompeta, só sopraba ridiculamente sen ser quen de lle arrancar unha triste nota ao instrumento.

Por fin houbo silencio de notas. Cando parecía que ía volver a paz, volveron en troques os prantos, mais daquela aínda máis intensos, acompañados de suspiros que mesturaban frases da anciá que dicía que xa non quería vivir. A Flor espantouse aínda máis e espetoulle ao seu home:

— O que fixeches?

O Arsenio sentiuse un miserábel. E se a vella se suicidaba de verdade? 

— Volve onda ela e convéncea de que si sabe tocar a trompeta. Xa o conseguiches unha vez.

Porén, nin o propio Arsenio era tan brillante como para convencer, desconvencer e volver a convencer. A mente da anciá veciña non ía aceitar tal empanada mental, podería estoupar.

— Non podo facer iso.

— E daquela?

Daquela só quedou unha opción. Convenceu todos os veciños do predio para pagaren à vella un curso de trompeta no conservatorio da cidade. Así, a anciá pasaba varias horas a dar aulas e aprendía os rudimentos da trompeta. De cando en vez, ensaiaba na casa, sopraba con enerxía, emitindo notas histriónicas, que, como sempre, seguían a atravesar aquelas paredes case simbólicas.

© Frantz Ferentz, 2012

Sem comentários: