Páginas

sábado, 24 de março de 2012

TODO SE REDUCE A UN CHEIRO


Todos os colegas das aulas de lingua romanesa preguntabámonos como era posíbel que aquel Sebastian  Schwarzmüller puidese combinar en si propio tres características tan excepcionais, pois era o tipo máis estraño que nunca pisara a universidade de Berlín: políglota incríbel capaz de falar máis dunha ducia de linguas, demente inofensivo e asemade produtor dun fedor insoportábel sempre, de maneira que a súa presenza nunha sala durante cinco minutos abondaba para deixar un cheiro insaturábel para o resto do día. Parecía que tivese hidrofobia e que a única auga que pasaba polo seu corpo era a que bebía, que talvez odiase as duchas como resultado dun trauma de infancia. Todo eran hipóteses.

Ninguén coñecía ben o Sebastian. Sabiamos que vivía só nunha casa en Charlottenburg propiedade dos seus pais. Ía á universidade, aos cursos gratuítos de linguas, porque non tiña nada mellor ca facer na vida. Era un misterio todo el, mais sobre todo de qué vivía, porque aparentemente non tiña traballo e pasaba o día de sala de aulas en sala de aulas. Hei confesar que sentía certa mágoa por el. Por iso, de cando en vez, facía o esforzo de falar co Sebastian de camiño para a paraxe do metro. Ao ar libre era onde eu podía aturar minimamente aquel fedor infernal que desprendía o seu corpo. Foi así como descubrín parte dos seus segredos, cando me dixo:

— Onte merquei patacas para todo o ano. Vinte quilos. E só me custaron a 10 céntimos o quilo...

— E son boas as patacas? —entrugueille eu.

El só ollou para min con aquel seu ollar perdido e díxome:

— Son patacas...

E foi así como descubrín que o tipo se alimentaba basicamente de patacas, ou se cadra exclusivamente delas, o cal podería explicar tamén aquel seu fedor corporal.

Realmente foron dous anos así, onde o coitado do Sebastian, e olla que me daba pena, era sempre o albo de todos os comentarios, a burla da súa persoa por mor daquel fedor, embora fose verdadeiramente brillante intelectualmente, mais prisioneiro dunha mente perturbada. E foi así como decidín pór fin a aquel asunto. Escribín unha carta anónima que deixei entre as súas notas onde lle explicaba o problema que causaba entre todos os estudantes por mor do seu cheiro corporal. Explicáballe tamén que, ao meu ver, aquilo era causado pola exclusiva inxestión de patacas que facía (ademais da probábel hidrofobia).

Sei que o Sebastian leu a carta. Mais sen eu entender daquela por que, soubo que era cousa miña. Por iso, da que volviamos xuntos para o metro, díxome aos poucos días en ton confidencial:

— Obrigadiño pola túa carta...

Eu quedei xeado, sen saber o que responder, sabéndome descuberto, mais aínda así, conseguín preguntarlle:

— E logo, como soubeches que era cousa miña?

El, sen mudar a súa expresión permanentemente melancólica, sempre a ollar para o chan, díxome:

— So alguén cunha halitose tan brutal como a túa pode entender un problema de cheiros coma o meu...


© Frantz Ferentz, 2012

Sem comentários: