Páginas

quinta-feira, 15 de março de 2012

AQUEL ESTRAÑO LIBRO (2)

No principio non reparara nela, mais aos poucos dinme conta que se trataba dunha anciá de idade indeterminada que estaba sempre sentada nun banco do paseo ao lado do meu portal, xusto á hora en que eu voltaba do traballo por volta das seis. De inverno quedaba so o farol da rúa, de verán aturaba o sol, sen eu comprender como era capaz. Mais o curioso da anciá é que sempre, en pasando eu, sostiña un vello libro coa capa xa descolorida -probabelmente outrora fora ocre, mais era unha suposición-, onde nin sequera xa figuraba un título.

Debín pasar ao seu lado uns dous anos, sempre desde a segunda até a sexta-feira. Ela sempre coas mesmas roupas (ou moi semellantes), sempre alí sentada, sempre a ler no libro. Tanto foi así, que ao cabo a curiosidade xa foi máis forte ca min e un día, da que voltaba para casa, optei por sentar ao seu lado. Ela non se inmutou, seguiu a ler. Mais, daquela, ollando de esguello, descubrín que o libro, na realidade, non estaba escrito, as páxinas estaban en branco. Aí xa a miña curiosidade non puido sosterse, as rédeas que a mantiñan quieta saltaron e preguntei á anciá:

— Señora, perdoe a miña curiosidade, mais está a ler un libro en branco?

Ela, sen afastar os ollos do libro, respondeu:

— Xa rematei. Esta é a derradeira páxina. 

Efectivamente, era así. A muller, daquela, fechou o libro e dirixiu o seu ollar para min. Era cega.

— Agora é para vostede —e deume o libro.

Abrino. Comecei a follear, non me enganara, o libro estaba en branco. Non entendía nada. Como era posíbel? Mais de súpeto comecei a notar fisicamente os meus pensamentos. Todos eles saltaban para o libro, como se fosen nenos a saltar nunha piscina. A miña mente ía baleirando, mais moi devagar, mentres o libro se cubría de letras, letras e máis letras, a formaren liñas e parágrafos e textos...

—  Non hai nada como un libro en branco para baleirar a mente —díxome a anciá nun susurro—. Non se sente agora mellor? 

Houben recoñecer que si, que me sentía moito mellor despois de ter baleirado a miña mente. A anciá entón ergueuse, estendeu o seu caxato branco e dispúxose a marchar. Eu, por un momento, temín que ela se perdese de vista con todos os meus pensamentos naquel libro, mais ela pareceu adiviñar os meus temores, porque, antes de eu dicir unha palabra, ela virouse cara a min, abriu o libro, mostroumo e sorriu. O libro estaba de novo en branco.

—  Que apetito ten o libro, madeus! Xa enguliu todo —foi a única parvada que fun capaz de balbucir.

A anciá sorriu e enveredou rúa abaixo, lentamente, a bater co caxato no paseo, co libro embaixo do brazo. Por un momento, até pensei que ela lle falaba e el lle respondía e entrambos rían cómplices.

© Frantz Ferentz, 2012


Sem comentários: