Páginas

sábado, 31 de março de 2012

SOSTÉN O MINISTRO DA XUSTIZA...


O ministro conservador da xustiza en persoa, ben rodeado de xornalistas, acudiu ao apartamento da muller, mai solteira, para convencela de non abortar, porque recorrer ao aborto, sostiña, era o peor que ela podía facer. O seu caso fora ben movementado nas redes sociais por causa da situación desesperada da muller. Era un momento idóneo para o ministro e o seu partido conservador aproveitaren a situación ao seu favor.

Tras varias horas de monólogo florido, o ministro, sempre rodeado de xornalistas, convenceu a muller para non abortar. Díxolle que a nova lei a protexía e que podía sentirse feliz de traer un fillo ao mundo. Con efecto, a muller pariu o seu fillo e o ministro, que non esquecera o incidente, fíxolle chegar un ramo de flores ao hospital.

Só dous meses despois do parto, a muller recibía carta do banco avisándoa de que o seu apartamento ía ser desafiuzado por non poder pagar a hipoteca. Tentou acceder ao ministro varias veces para lle pedir axuda, mais foi inútil. Só lle quedaba unha solución.

Primeiro roubou un coxín con forma de coelliño nuns grandes almacéns e, a seguir, a través das redes sociais, anunciou que estaba grávida de novo e que ía abortar porque o ministro da xustiza non tiña palabra. A noticia correu como a pólvora, tanto que o ministro en persoa regresou ao apartamento da muller, novamente acompañado por un exército de xornalistas.

Atopouna alí soa co vulto que sobresaía do seu ventre, co fillo collido dunha man e unha mala de rodas na outra. E xusto cando o ministro comezaba o seu monólogo brillante, elevado e sintacticamente perfecto sobre a maternidade, chegaron os axentes xudiciais e a policía para executar o embargo do apartamento. A muller calculara perfectamente os tempos: quen ía ter o valor de desafiuzala alí co ministro dentro?

O que aconteceu despois foi que o coxín con forma de coelliño que escondía baixo as roupas se converteu no único coxín na historia que tivo asegurada unha pensión do Ministerio da Xustiza como vítima de erros xudiciais... até os dezaoito anos de idade. E todo grazas à ameaza da muller de contarlles aos xornalistas que aquel coelliño mol era fillo do ministro. E, ben mirado, o coelliño até se lle parecía ao señor ministro.


© Frantz Ferentz, 2012


quinta-feira, 29 de março de 2012

COMO SOBREVIVIR SENDO BANQUEIRO

Ao brutal accidente aéreo só sobreviviron un banqueiro e dúas persoas máis. Alí no alto, por riba dos catro mil metros, levaría algún tempo seren rescatados. O peor, ademais do frío, era a falta de alimentos. 

Os servizos de rescate demoraron dúas semanas en chegar ao lugar do accidente. Os dous superviventes que acompañaron o banqueiro morreran de inanición. En troques, o banqueiro mantiña un aspecto relativamente saudábel malia a durísima situación. Explicou aos homes da equipa de rescate que tiña sobrevivido comendo unha pasta que atopara nunha caixa entre os restos do avión. Curiosamente tiña para el un sabor delicioso e nutrientes de máis para lle permitir a supervivencia.

Cando os expertos examinaron a caixa, descubriron que se trataba dun cofre que rompera co impacto por unha esquina. Estaba cheo de notas de banco, mais estas quedaron enchoupadas pola neve que entrara na caixa, até o diñeiro quedar transformado nunha pasta entre marrón e verde, da que se estivo a alimentar o banqueiro durante aquel tempo e mantelo nunha forma física e mental envexábel...

© Frantz Ferentz, 2012


PÍLULAS? CLARO QUE FUNCIONAN

Deixara de ver a Rascha varios meses, non tivera noticias directas dela durante moito tempo, até aquel día en que a atopei por acaso nunha parada do bus da praza cargada con bolsas de viaxe.

Despois dos dous bicos de rigor, pregunteille o que era da súa vida. Ela contoume que non ía acreditar como lle mudara a vida.

— E logo? —pregunteille curioso.

— Comecei hai xa tempo a vender produtos naturais de Herbexistence. Teñen pílulas para todo, para o físico e o psíquico. A min mudáronme a vida de todo e, ademais, gaño moitos cartos con elas. Deberías vir ás reunións que organizan todos os meses... Son coma unha gran familia.

Soábame a seita. Non a seita relixiosa, mais a seita económica. Porén, a Rascha insistía sobre as bondades daqueles produtos. En fin, eu, por non a defraudar, aceptei unhas pílulas que ela mesma me agasallou que servían, segundo ela dicía, para transmitir unha idea de persoa sensíbel perante, por exemplo, un xefe, á hora de ter unha entrevista de traballo. No frasco puña Versulina composita.

— Ademais —continuou a dicir—, tes que acompañala destoutras pílulas, é fundamental, avisan os especialistas de Herbexistence. Chámanse Imperceptibilina Fortior.

Levei os dous frasquiños. Tomei un par de pílulas de cada naquela mesma mañá. Precisamente tiña unha xuntanza de traballo co meu xefe superior, onde había venderlle unha campaña. No inicio, notei un efecto moi positivo, case que eufórico. Sentíame moi ben. Demasiado. Pensei que, se cadra, aquelas pílulas eran halucinóxenas. Despois, o que aconteceu na xuntanza, non o recordo moi ben... De feito, non recordo nada, souben do que aconteceu despois grazas ás cámaras de rexistro. Vinme perante o meu xefe a lle vender unha campaña publicitaria a recitar sonetos. O meu xefe non daba creto, só espetaba os seus ollos en min sen dicir unha palabra. Estiven media hora a explicarlle a campaña en verso. Foi así como comprendín o nome da medicina: versulina... E entón pensei nas outras pílulas: imperceptibilina. Claro, a súa finalidade era facerme non ser consciente do que facía, inhibía o meu sentido do ridículo.

Con todo, o máis incríbel foi que o meu xefe gustara da miña campaña. Consistiu na venda de calzóns de home con reforzo na entreperna á base de sonetos. E funcionou, certo que funcionou... entre as mulleres.

© Frantz Ferentz, 2012


sábado, 24 de março de 2012

A COHERENCIA ESTÁ NOS LIBROS - LA COERENZA È NEI LIBRI


 


— Quéroche prestar o meu libro máis querido: La tentation d'exister, de Emile Cioran —dixo a Viviana ao Ferdinand, o home que acababa de entrar na súa vida e co cal quería desde o primeiro momento partillar todo.


— Quen é este home? —preguntou el collendo aquel libro cuxas cubertas xa só eran unha pel mol que resistira até daquela milagrosamente o paso do tempo.

— É un filósofo francés de orixe romanesa que é considerado o teórico do suicidio —explicou ela levando a cunca de café aos labios.

Ferdinand ollouna abraiado. Pensou que mellor lle podería ter prestado un libro de cociña ou coa letra das cancións de Elvis Presley. Sería por acaso un convite ao suicidio? Un suicidio en parella?

Ferdinand colleu o libro coa man esquerda, mentres coa dereita aínda sostiña o copo de cervexa loura. Mais fixo un movemento incorrecto, talvez tratábase de nervios, mais toda a cervexa caeu no libro, enchoupándoo de todo.

A Viviana fitou ao libro convertido nunha masa informe mollada con cheiro a cervexa. Non podía dar creto. Mais o Ferdinand atopou a resposta á pregunta non formulada:

—  Era o seu destino. Se o libro explicaba a teoría do suicidio, el mesmo había suicidarse. Polo menos fíxoo contento, afogado na cervexa... Tamén eu querería morrer así, sinceramente.


&    &    &



— Ti voglio prestare il mio piú caro libro: La tentation d'exister, da Emile Cioran —disse Viviana a Ferdinand, l'uomo che era appena entrato nella sua vita e con cui voleva dal primo momento condividere tutto.

— Chi è questo uomo? —chiese lui prendendo quel vecchio libro le cui copertine erano soltanto una pelle morbida che aveva resistito miracolosamente il passo del tempo.

— È un filosofo francese d'origine romena che è considerato il teorico del suicidio —spiegò lei portando la tazza di caffè alle labbra.

Lui la guardò stupito. Pensò che sarebbe meglio se gli avesse prestato un libro di cucina oppure con la lettera delle canzoni di Elvis Presley. Sarebbe forse un invito a suicidarsi? Un suicidio in due?

Ferdinand prese il libro con la mano sinistra, mentre con la destra ancora sosteneva il bicchiere di birra bionda. Ma fece un movimento incorretto, forse si trattava di nervi, ma tutta la birra cadde sul libro, bagnandolo completamente.

Viviana guardò il libro diventato una massa informe bagnata con odore a birra. Non ci poteva credere. Ma Ferdinand trovò la risposta alla domanda non formulata:

— Era il suo destino. Se il libro esprimeva la teoria del suicidio, lui stesso doveva suicidarsi. Almeno l'ha fatto contento, annegandosi in birra... Anche io vorrei morire cosí, sinceramente.


© Frantz Ferentz, 2012


TODO SE REDUCE A UN CHEIRO


Todos os colegas das aulas de lingua romanesa preguntabámonos como era posíbel que aquel Sebastian  Schwarzmüller puidese combinar en si propio tres características tan excepcionais, pois era o tipo máis estraño que nunca pisara a universidade de Berlín: políglota incríbel capaz de falar máis dunha ducia de linguas, demente inofensivo e asemade produtor dun fedor insoportábel sempre, de maneira que a súa presenza nunha sala durante cinco minutos abondaba para deixar un cheiro insaturábel para o resto do día. Parecía que tivese hidrofobia e que a única auga que pasaba polo seu corpo era a que bebía, que talvez odiase as duchas como resultado dun trauma de infancia. Todo eran hipóteses.

Ninguén coñecía ben o Sebastian. Sabiamos que vivía só nunha casa en Charlottenburg propiedade dos seus pais. Ía á universidade, aos cursos gratuítos de linguas, porque non tiña nada mellor ca facer na vida. Era un misterio todo el, mais sobre todo de qué vivía, porque aparentemente non tiña traballo e pasaba o día de sala de aulas en sala de aulas. Hei confesar que sentía certa mágoa por el. Por iso, de cando en vez, facía o esforzo de falar co Sebastian de camiño para a paraxe do metro. Ao ar libre era onde eu podía aturar minimamente aquel fedor infernal que desprendía o seu corpo. Foi así como descubrín parte dos seus segredos, cando me dixo:

— Onte merquei patacas para todo o ano. Vinte quilos. E só me custaron a 10 céntimos o quilo...

— E son boas as patacas? —entrugueille eu.

El só ollou para min con aquel seu ollar perdido e díxome:

— Son patacas...

E foi así como descubrín que o tipo se alimentaba basicamente de patacas, ou se cadra exclusivamente delas, o cal podería explicar tamén aquel seu fedor corporal.

Realmente foron dous anos así, onde o coitado do Sebastian, e olla que me daba pena, era sempre o albo de todos os comentarios, a burla da súa persoa por mor daquel fedor, embora fose verdadeiramente brillante intelectualmente, mais prisioneiro dunha mente perturbada. E foi así como decidín pór fin a aquel asunto. Escribín unha carta anónima que deixei entre as súas notas onde lle explicaba o problema que causaba entre todos os estudantes por mor do seu cheiro corporal. Explicáballe tamén que, ao meu ver, aquilo era causado pola exclusiva inxestión de patacas que facía (ademais da probábel hidrofobia).

Sei que o Sebastian leu a carta. Mais sen eu entender daquela por que, soubo que era cousa miña. Por iso, da que volviamos xuntos para o metro, díxome aos poucos días en ton confidencial:

— Obrigadiño pola túa carta...

Eu quedei xeado, sen saber o que responder, sabéndome descuberto, mais aínda así, conseguín preguntarlle:

— E logo, como soubeches que era cousa miña?

El, sen mudar a súa expresión permanentemente melancólica, sempre a ollar para o chan, díxome:

— So alguén cunha halitose tan brutal como a túa pode entender un problema de cheiros coma o meu...


© Frantz Ferentz, 2012

TODO POLA POESÍA



— Entón —preguntou el a ela—, tu só gustas da poesía de mulleres?
— Só —mantívose ela firme—. A poesía de homes aborréceme.

— E se eu fose muller, leríasme?

— Claro —riu ela e ficou a ollar para el cunha idea repentina na cabeza—. Seica estás disposto a te someter a unha operación de mudanza de sexo para conseguir que eu che lea?

— Estou —respondeu el todo decidido—, mais heiche preguntar algo...

— Dime.

— E cando xa me teñas lido como muller, sabes se o da operación de mudanza de sexo é reversíbel?


© Frantz Ferentz, 2012

MA VOITURE, MON AMOUR

Cando a miña dona recibiu a carta do xulgado, estrañouse. Notificábanlle que era acusada dun crime sexual por ataque con fins de sodomización. Ela, coa carta na man, ollábame espantada, sen entender nada. Ollando para a data e o lugar, decateime de que se trataba dun pequeno accidente de tránsito, cando ela bateu pola traseira un Renault Mégan cabrio branco con que tiveramos un pequeno choque na entrada a Praga un mes atrás. O tipo do auto, un auténtico cretino, daquela, non facía máis que berrar "Violáronmo, violáronmo" ao ollar para traseira do auto e ver aquel bolo que tiña. Xurou vinganza. Para nós aquilo tiña piada, mais para el non; dixo que acusaría a miña muller de agresión sexual ao seu auto e aí estaba a proba. E aínda máis grave era que un xuíz aceptase que un choque pola traseira a aquel cabrio branco inmaculado fose considerado asedio sexual consumado.


© Frantz Ferentz, 2012


quinta-feira, 22 de março de 2012

O HOME QUE SABÍA ESCOITAR

— Elmir, hai xa vinte anos que nos coñecemos e sei que es a persoa que mellor sabe escoitar e axudar aos que sofren.

O Elmir sorriu sen deixar de ollar para o chan. Gustaba moito da compaña da  Kamila e dos paseos que entrambos emprendían á beira do Moldava, un costume que xa se remontaba ao seu primeiro encontro.

— Mais mesmo así, hai unha cousa que aínda non entendín... —proseguiu ela.

Houbo silencio, mais o paseo non se detivo. A brisa lixeira parecía querer participar na conversa. Finalmente a Kamila lanzou a pregunta:

—  Por que hai xente que acolles para sempre e xente, con que despois de falares con eles uns minutos, rexeitas?

Aí Elmir non hesitou:

— Porque eu son un artista.

—  Perdoa, mais non entendo...

Aí si, aí xa Elmir espetou os seus ollos nos dela da que se detiña e dixo:

— É ben claro. Como artista que son, valoro de diferente maneira os que se lamentan con talento ou sen el. Por iso, só me ocupo dos que saben lamentarse con arte, pois son só eses os que me interesan...


© Frantz Ferentz, 2012

sexta-feira, 16 de março de 2012

DUELO DE MULLERES... OU NON

A N.F.V.

A Natalia atopouse finalmente cara a cara coa parella do seu ex marido. Examinouna de enriba a embaixo e contemplou o seu ollar cargado de odio e a súa pel pálida. Coincidiran no casamento do fillo, por tanto ela non estaba disposta a montar espectáculo ningún naquela data tan especial para o mozo, se cadra o seu ex tampouco. E aquela? Aquela... Como lle dixeran que se chamaba? Ah, si, Jeannette.

A Natalia, aínda que o seu divorcio fose un inferno, non ía organizar unha agarradela. Non era o seu estilo. Por iso, cando a Jeannette se puxo ao seu alcance, deu un paso e saudouna. 

— Ola, eu son Natalia —saudou da que estendía a man. 

A outra ficou inmóbil, mais os seus ollos eran un libro aberto. Destilaban aínda máis odio. Até a palidez habitual da súa pel transitou para unha cor roxa. Balbuciu algo que os presentes na festa non percibiron, mais a Natalia si, a Natalia percibiuno perfectamente.

Ao cabo a Jeannette estendeu a man, mais foi como quen ofrecía unha pescada morta, algo inerte, mórbido. A Natalia espetou os seus ollos nos da outra e díxolle nun ton de voz forte, perfectamente audíbel polos que estaban arredor:

— Sinceramente, non sei por que pensas tan mal de min. Deberías agradecermo, grazas a que eu mandei o meu ex ao carallo, tu puideches coñecelo e agora es ben feliz con el, ou non?


© Frantz Ferentz, 2012


O TRIUNFO DA XUSTIZA


Etelvino Expósito, mexicano de nacemento, aproveitou o momento en que o garda desaparecía da súa vista para quitar unha pílula que de modo inexplicábel conseguira esconder entre os pregamentos do seu traxe laranxa de preso do corredor da morte. Non perdeu un segundo, enguliuna coa auga que lle trouxeran na súa derradeira cea e caeu ao chan instantaneamente, morto. O ruído do seu corpo ao caer fixo voltar axiña ao garda, quen chamou polo doutor do cárcere, o cal só puido certificar a morte do preso. 
Aquel contratempo irritou moito ao director do presidio, Jonathan Smith, home de ben, temeroso de Deus, quen se propuxo non permitir que a opinión pública soubese que aquel mal-nacido se tiña suicidado unhas horas antes de ser executado. Sería un desprestixio e unha vergoña imposíbel de ser escusasa polas persoas de ben daquel país. Por iso, retirouse ao seu escritorio e invocou o diabo como só el sabía que se facía. O diabo acudiu ao chamado. Jonathan Smith chegou axiña a un pauto con el: a alma do seu propio fillo, defensor da marihuana, anti pena de morte e ateo (xa era un caso perdido), por traer de volta á vida o Etelvino Expósito. Ao Jonathan Smith abondáballe con que o reo só estivese vivo un par de horas, o suficiente para executalo. O diabo accedeu, era un pauto imposíbel de rexeitar.

Foi así como, milagrosamente, o Etelvino Expósito volveu de repente á vida na enfermaría do presidio. Así que abriu os ollos, catros pares de mans o levaron polos ares até a sala da cadeira eléctrica, non sen antes vestilo de branco.

A xustiza, novamente, triunfara.

© Frantz Ferentz, 2012

DÚBIDAS DE SERMOS ROBOTS

Malena foi colocar o seu comentario no blogue. Escrebeu que gustaba moito da postaxe e parabenizaba o autor. Xusto despois de premer no botón Aceptar, apareceu unha xaneliña cunha instrución que dicía: «Demostre que non é un robot». Malena ergueuse de présa e foi até o espello do baño, se por acaso o seu aspecto mudara nos últimos minutos, mais non, seguía a ser humana. Volveu até o computador. A mensaxe seguía alí na pantalla. Ollando con máis calma, Malena comprendeu que lle pedían que teclease nun espazo en branco unhas letras que eran case imposíbeis de distinguir. Tentouno unha, dúas, tres, seis, catorce veces, mais sempre erraba, ao menos unha das letras sempre era incorrecta. Estaba farta, a piques de estourar. Por iso, fóra de si, escrebeu no espazo en branco onde se supuña que había reproducir as letras que lle ofrecía incansabelmente o programa do blogue: «Es un blogue de merda, fillo da puta, que só sabe foder». Despois premeu no Aceptar. Inmediatamente xurdiu unha xaneliña na pantalla que dicía: «Acaba de demostrar que non é un robot. O seu comentario xa foi publicado».


© Frantz Ferentz, 2012


quinta-feira, 15 de março de 2012

AQUEL ESTRAÑO LIBRO (2)

No principio non reparara nela, mais aos poucos dinme conta que se trataba dunha anciá de idade indeterminada que estaba sempre sentada nun banco do paseo ao lado do meu portal, xusto á hora en que eu voltaba do traballo por volta das seis. De inverno quedaba so o farol da rúa, de verán aturaba o sol, sen eu comprender como era capaz. Mais o curioso da anciá é que sempre, en pasando eu, sostiña un vello libro coa capa xa descolorida -probabelmente outrora fora ocre, mais era unha suposición-, onde nin sequera xa figuraba un título.

Debín pasar ao seu lado uns dous anos, sempre desde a segunda até a sexta-feira. Ela sempre coas mesmas roupas (ou moi semellantes), sempre alí sentada, sempre a ler no libro. Tanto foi así, que ao cabo a curiosidade xa foi máis forte ca min e un día, da que voltaba para casa, optei por sentar ao seu lado. Ela non se inmutou, seguiu a ler. Mais, daquela, ollando de esguello, descubrín que o libro, na realidade, non estaba escrito, as páxinas estaban en branco. Aí xa a miña curiosidade non puido sosterse, as rédeas que a mantiñan quieta saltaron e preguntei á anciá:

— Señora, perdoe a miña curiosidade, mais está a ler un libro en branco?

Ela, sen afastar os ollos do libro, respondeu:

— Xa rematei. Esta é a derradeira páxina. 

Efectivamente, era así. A muller, daquela, fechou o libro e dirixiu o seu ollar para min. Era cega.

— Agora é para vostede —e deume o libro.

Abrino. Comecei a follear, non me enganara, o libro estaba en branco. Non entendía nada. Como era posíbel? Mais de súpeto comecei a notar fisicamente os meus pensamentos. Todos eles saltaban para o libro, como se fosen nenos a saltar nunha piscina. A miña mente ía baleirando, mais moi devagar, mentres o libro se cubría de letras, letras e máis letras, a formaren liñas e parágrafos e textos...

—  Non hai nada como un libro en branco para baleirar a mente —díxome a anciá nun susurro—. Non se sente agora mellor? 

Houben recoñecer que si, que me sentía moito mellor despois de ter baleirado a miña mente. A anciá entón ergueuse, estendeu o seu caxato branco e dispúxose a marchar. Eu, por un momento, temín que ela se perdese de vista con todos os meus pensamentos naquel libro, mais ela pareceu adiviñar os meus temores, porque, antes de eu dicir unha palabra, ela virouse cara a min, abriu o libro, mostroumo e sorriu. O libro estaba de novo en branco.

—  Que apetito ten o libro, madeus! Xa enguliu todo —foi a única parvada que fun capaz de balbucir.

A anciá sorriu e enveredou rúa abaixo, lentamente, a bater co caxato no paseo, co libro embaixo do brazo. Por un momento, até pensei que ela lle falaba e el lle respondía e entrambos rían cómplices.

© Frantz Ferentz, 2012


AQUEL LIBRO ESTRAÑO



No principio non reparara nela, mais aos poucos dinme conta que se trataba dunha anciá de idade indeterminada que estaba sempre sentada nun banco do paseo ao lado do meu portal, xusto á hora en que eu voltaba do traballo por volta das seis. De inverno quedaba so o farol da rúa, de verán aturaba o sol, sen eu comprender como era capaz. Mais o curioso da anciá é que sempre, en pasando eu, sostiña un vello libro coa capa xa descolorida -probabelmente outrora fora ocre, mais era unha suposición-, onde nin sequera xa figuraba un título.

Debín pasar ao seu lado uns dous anos, sempre desde a segunda até a sexta-feira. Ela sempre coas mesmas roupas (ou moi semellantes), sempre alí sentada, sempre a ler no libro. Tanto foi así, que ao cabo a curiosidade xa foi máis forte ca min e un día, da que voltaba para casa, optei por sentar ao seu lado. Ela non se inmutou, seguiu a ler. Mais, daquela, ollando de esguello, descubrín que o libro, na realidade, non estaba escrito, as páxinas estaban en branco. Aí xa a miña curiosidade non puido sosterse, as rédeas que a mantiñan quieta saltaron e preguntei á anciá:

— Señora, perdoe a miña curiosidade, mais está a ler un libro en branco?

Ela, sen afastar os ollos do libro, respondeu:

— Xa rematei. Esta é a derradeira páxina. 

Efectivamente, era así. A muller, daquela, fechou o libro e dirixiu o seu ollar para min. Era cega.

— Agora é para vostede —e deume o libro.

Despois, a muller ergueuse do banco, estendeu o bastón pregábel branco de cego e marchou camiñando rúa abaixo mentres eu a contemplaba sen poder artellar unha palabra. Con todo, despois dun anaco abrín o libro. De inmediato notei como o libro me ía lendo a mente, até absorber todos os meus pensamentos, até ir cubrir as páxinas de letras que non eran senón as lembranzas que me ía roubando...  mais que axiña viraban invisíbeis, porque o libro se alimentaba delas. 

Desde aquela, que xa nin vexo nin teño lembranzas, sento eu tamén no banco todas as tardes á espera de que outro curioso veña sentar ao meu lado e poida agasallarlle este libro, que cargue con esta maldición, mais sospeito que xa, despois de tanto tempo, todos os libros son dixitais e ninguén quere vir a curiosear o que le este pobre vello que aínda pasa follas de papel. Eu, o derradeiro lector en papel no mundo, houben sufrir esta estúpida maldición...


 © Frantz Ferentz, 2012


segunda-feira, 12 de março de 2012

AUTARQUIA



Cando a María Docuspe alcanzou o poder, impuxo a autarquía tal como anunciara no seu programa electoral, de maneira que todos os cidadáns do país ían mercar só cousas do país, para promoveren a economía propia fronte aos especuladores de fóra. O exemplo da María Docuspe foi seguido polos Estados veciños, onde tamén impuxeron a autarquía. O resultado foi que todos os Estados do continente pararon de importar, mais tampouco puideron exportar, co cal, nun Estado botaban caldo de cebola aos depósitos dos autos, noutro alimentaban as pitas e os cochos con marisco e noutro adestraban as vacas para tiraren peídos de destrución masiva.

© Frantz Ferentz, 2012


domingo, 4 de março de 2012

TODOS TEMOS ALGO EN COMÚN

— Gustei inmenso do seu poemario  —dixo a muller ao autor do libro cando lle chegou a quenda na fila para lle ser asinado o libro.


El sorriulle. Despois preguntoulle:

— Como se chama?

— Ernestina.

El comezou a escribirlle unha dedicatoria á Ernestina. Cando rematou, el alongoulle o libro acompañado dun novo sorriso.

— Obrigadiña. Por que intitulou o libro Todos temos algo en común?

El mantivo o sorriso mentres ela collía o libro e comezaba a ler a dedicatoria sen poder disimular o seu interese.

— Por todos os meus lectores —respondeu el.

— Non entendo...

— Sexa franca, vostede entendeu o libro?

— Non, non o entendín, mais aínda así gustei moito del...

— Non se xustifique. Vostede non o entendeu nin ninguén dos aquí presentes. Nin sequera eu, que escribín o poemario. Por iso o título é o que é, que todos nós temos algo en común: non entendemos ese maldito libro...

© Frantz Ferentz, 2012