Páginas

domingo, 26 de fevereiro de 2012

A MÁIS LONGA UNLLA DO CHINÉS


Desde o primeiro día que abriu o supermercado, o chinés mostrou o feísimo costume de estender a man cando ía pagar, como esixindo as moedas, mais a súa man ía precedida daquela unlla do dedo meimiño longuísima que lle daba un aspecto sinistro.

Cabo dun tempo comecei a ter pesadelos co chinés e a súa unlla. Soñaba que me rachaba a gorxa, os brazos para me extraer as veas, as fazulas, mesmo os ollos. Non conseguía durmir. Se cadra, podía ter evitado o supermercado, mais por mor dos meus hábitos nocturnos, el era o único que tiña aberto ás tantas da madrugada cando eu chegaba á casa. 

E alí estaba sempre el coa súa man estendida, coa súa unlla ameazante. Ademais, unha vez preguntárame o meu nome. Eu díxenlle que me chamaba Fran, mais el, na súa fonética, chamábame Flan, co cal, cando mercaba pan dicíame: "Pan para flan". 

Odíabao. Querería matalo. Si, a idea de acabar con aquel tipo estaba a tomar corpo en min. Eu, un tipo tranquilo, un home que vivía e deixaba vivir, estaba a mudar de crenzas por mor daquel chinés que me tornaba louco, demente.

E aos poucos, na miña mente foi medrando un plan para acabar con aquilo. Escoara entre os meus pensamentos, até o día en que, sen eu telo esperado, o plano de liquidación estaba xa todo preparado.

Foi nunha daquelas noites que chegaba tarde. Entrei no supermercado. El acaba de fumar  — o cheiro chegábame perfectamente. Sorriume co seu sorriso estúpido e díxome:

— Pan para Flan?

Eu non dixen nada. Collín unha bolsa de madalenas, que era o que ía mercar. El estendeu a man para recibir as moedas. E entón a fera que eu concibira dentro saltou. Agarrou a man do chinés coa miña man esquerda e coa dereita quitou un cortador de unllas. Cunha velocidade pasmosa cortou a unlla longuísima do chinés.

Esta caeu ao chan. El contemplouna abraiado. Case que lle viña vontade de chorar. A besta dentro de min acougara e eu comecei a sentir pena. A súa man seguía alí estendida, xa inerte.

Eu pousei unha nota de cinco euros naquela man, vireime e marchei sen volver a vista, porque talvez o chinés, xa si que estaba a chorar e iso é algo que eu non aturo...


© Frantz Ferentz, 2012

sábado, 25 de fevereiro de 2012

O HOME-ÁRBORE - THE TREE-MAN





— Son un tipo totalmente autosuficiente, son o que se pode chamar un home-árbore. Non preciso ninguén ao meu redor, non dependo de ninguén, non confío en ninguén —díxolle el a ela da que degustaba o café como se fose algo alleo á realidade, só un sopro de brisa cuxo sinal desaparecería para sempre após a derradeira pinga.

— Que queres dicir? —preguntou ela.

El non respondeu. Só quitou os zapatos, de xeito que ela puido ver que no canto de pés, tiña raíces. Con todo, os vermes estaban a lle devorar aquelas raíces.

— É un home, un macho típico, non hai dúbida —pensou ela—. Non ten hixiene nin sequera aí embaixo...



&   &   &



"I am a fully self-sufficient fellow, I am what one could call a tree-man. I don't need anyone by me, I don't depend on anyone, I don't rely on anyone", he said to her while tasting the coffee as if it were something unlinked with reality, just a blow of breeze whose signal would disappear forever after the last drop.

"What do you mean?", she asked him.

He didn't answer. He just took his shoes off, so she could see the man didn't have feet, but roots. However, worms were devoring those roots.

"He's a man, a typical male one, definitely... He has no hygiene even there...", she thought.

© Frantz Ferentz, 2012

sexta-feira, 24 de fevereiro de 2012

EMBARGADO


A primeira noite despois de lle teren embargado a casa  e todas as súas propiedades, o Artur acordou embaixo dunha ponte. Non lle quedaba máis que a roupa que levaba posta. O sol acababa de asomar por detrás dos predios do outro lado do río. Xusto daquela comprobou que non tiña nin fame, aínda que levaba xa máis de vinte e catro horas sen comer.

« Claro, díxose, até a fame me teñen embargado...»


© Frantz Ferentz, 2012