Páginas

terça-feira, 20 de dezembro de 2011

A veciña.- Frantz Ferentz

Iago sentiu a discusión da veciña co seu home pola xanela do patio. Era só un ventanuco, precisamente o do baño, que por algunha estraña razón tiña unha acústica formidábel. Foi aí onde ouviu como ela, uruguaia, lle dicía a el, tamén uruguaio, que se na verdade se namorara doutra muller, que lle fixese feliz, que non procurase escusas e que tivese a coraxe de se divorciar. El tentaba inutilmente xustificarse. Ela insistía, aseguraba que o que ela sentise era cousa de seu, só de seu. Despois Iago ouviu o bater dunha porta e uns saloucos. Imaxinou que era ela. 

Na realidade, el desexara que chegase aquel momento desde había anos, de feito desde que se mudara para aquela casa anos atrás cando aos poucos se foi namorando da voz daquela muller, coa cal practicamente nin coincidira polo corredor, porque non saía a miúdo da casa, mais a súa voz que lle chegaba a través do ventanuco do baño acabara cativándoo cada vez que falaba con aquel animal de home que non daba comprendido o tesouro que tiña na casa. 

Iago rematou a súa faena rapidamente, tomou unha ducha rápida e dispúxose a estar á espreita da porta da casa. Sabía que ela sairía, tería que saír. E el estaría aí. Si, estaría aí, sorriríalle, finxiría que estaba alí por acaso. E acertou. Media hora máis tarde, a porta abriu e ela saíu. Pola mira el puido distinguir a silueta dela miúda na penumbra. El abriu a súa porta e prendeu a luz do corredor. Si, era ela, que se virou para el. Porén, ía toda cuberta de sangue... Iago quixo entón deter o tempo, mais ela xa camiñaba contra el cun sorriso estúpido e os ollos baleiros.


© Frantz Ferentz, 2011


Sem comentários: