Páginas

terça-feira, 20 de dezembro de 2011

Mañás de café.- Frantz Ferentz

Como cada mañá, el contemplou a muller camiñando do brazo dun home. El sentaba sempre no mesmo recuncho do vello café, o que lle permitía ter unha vista de todo o local. Desde alí levaba a observar aquela mesma muller desde había vinte anos, vinte anos namorado dela, sen nunca lle ter dirixido a palabra. Ela frecuentaba diariamente o local, mudando de acompañante a cada poucas semanas, sempre con expresión triste, como se nunca tivese atopado o seu home ideal, mais sempre bela, cunha fermosura triste que enchía o seu rostro de maxia.

Ela, como cada mañá, viuno a el sentado no seu recuncho a saborear o café, a suxeitar o xornal que se notaba que non lía, porque miraba subrepticiamente para todos os lados, sempre coa mesma parsimonia, sempre igual desde había vinte anos. El nunca se movía de alí mentres ela estaba no café. Ela gustaba daquel home sereno, melancólico, ben vestido, que nunca lle tiña dirixido a palabra. Só esperaba que algunha vez, por acaso, os seus ollares se cruzasen e el notase como ela estaba namorada del, nun berro mudo; queria dicirlle que tanto home que a acompañaba non era máis ca unha escusa para que el viñese a rescatala.

Como cada mañá, por voltas do mediodía, ela abandonou o café do brazo dun home sen ousar ollar para atrás, mentres el saboreaba a última pinga do café xa frío e de esguello lle contaba os pasos até ela se perder de vista na rúa.

© Frantz Ferentz, 2011

Sem comentários: