Páginas

domingo, 25 de dezembro de 2011

A recolectora de pelos.- Frantz Ferentz


Durante anos, a case muda Miroslava limpara os lares das familias podentes de toda a rúa por salarios de merda. Ela facía ben o seu traballo e ninguén lle dicía nada; ela limpaba, limpaba ben, mais ninguén lle ouvira nunca un protesto pola miseria que lle pagaban, tanto que até no inicio do ano, aqueles ricos a miúdo nin recordaban que lle había de aumentar o salario, e mesmo así ela calaba.

A Miroslava, porén, tiña unha obsesión. Recollía compulsivamente os cabelos que ficaban nos sumidoiros. Era unha cantidade considerábel a que alí caía; tratábase de cabelos da cabeza, sedas ou cabelo púbico, aínda que este último era o que máis ela apreciaba. Sen que ninguén se decatase, ela gardaba todo en bolsiñas de plástico sacaba de todas as casas onde traballaba.

A vella morreu de repente. Só notaron a súa ausencia porque as casas comezaban a encherse de merda. Cando a policía, cabo dunha semana da súa falta, entrou no seu mísero apartamento, descubriu que, porén, a muller vivía entre vestidos dun tecido semellante à seda. Ela xacía no seu leito, morta por causas naturais —desnutrición basicamente—, por iso axiña se esqueceron dela e levaron os vestidos a analizar. A conclusión foi incríbel, estaban feitos a man con pelo humano tratado. Mais o tratamento do pelo humano, ese levárao a Miroslava para a foxa... ou ían querer que por catro euros de merda, por riba lles dixese a aqueles coiróns como transformar o cabelo púbico en algo semellante à seda?


© Frantz Ferentz, 2011


sexta-feira, 23 de dezembro de 2011

O xuízo da meniña.- Frantz Ferentz


A nena de oito anos non quitaba o ollo do novo compañeiro da súa nai. El levaba todo o día a manter o tipo, a non cometer erro ningún, a provocar ningún tipo de irritación na meniña. Todo ía perfecto, pasaría o xuízo da nena —pensaba el— e o derradeiro obstáculo cara ao corazón da nai ficaría despexado, mais entón mordeu naquel biscoito caseiro mol e delicioso...

Unha hora máis tarde, cando o compañeiro da nai xa marchara, a nena deulle a sentenza á nai:

— Ese teu Manolo non che me gusta nada. É un canibal.

— Un canibal? —preguntou a nai estrañada.

— Si, o tipo comeu un anaco do biscoito que preparaches que tiña un cabelo teu. E aínda dixo que estaba boísimo...


                  
© Frantz Ferentz, 2011 


quinta-feira, 22 de dezembro de 2011

Perante a verdade.- Frantz Ferentz

Calquera que coñecese normalmente o Lalo pensaría que era un tipo interesante, moi interesante, que vivía un estilo de vida moi elevado, espiritual digamos, a partir de padróns budistas. Quen coñecese o Lalo bastante ben sabería que na realidade era un fillo de puta que vivía só para se vingar da súa ex muller e cuxa existencia carecía de sentido se non podía foderlle a existencia. Quen fose íntimo de Lalo sabería que a aparente incoherencia entre o seu budismo e a vontade de foder a vida da súa ex muller estaba plenamente encadrada dentro das teorías budistas que o propio Lalo se tiña construído e que xustificaban a vinganza porque farían medrar espirtualmente a muller. Así de simple, porque o budismo era un camiño de simplicidade.

E sendo budista, Lalo non podía deixar de asistir a visita do Dalai Lama á capital. Ficou na fila durante horas, a soportar frío, a pasar sede, mais todo por estar uns segundos cara a cara perante aquel home único e irrepetíbel para despois contalos aos seus coñecidos, a súa ex muller incluída. A cerimonia era moi simple: cada visitante sentaba no chan perante o Dalai Lama uns segundos e este, após miralo aos ollos uns segundos, diríalle algo que o intérprete ao lado traduciría a cada persoa. Cando lle chegou a quenda, o Lalo tremía coma un cativo da emoción. Sentou fronte ao home santo e aguantou a ollada. Despois o Dalai Lama díxolle:

— Lalo... —xunto cunha breve frase incomprensíbel, seica chea de compaixón, nun ton amoroso, en idioma tibetano.

O Lalo ollou para o Dalai Lama fascinado. Até sabía o seu nome!! Que home santo e sabio!! Esquecera de todo ollar para o intérprete, que daquela entrou en escena para traducir, tamén nun ton de voz suave, case entre murmurios:

— O Dalai Lama acaba de dicirlle: «Lalo, por que es tan fillo de puta? Na verdade, non o entendo».


© Frantz Ferentz, 2011




terça-feira, 20 de dezembro de 2011

A veciña.- Frantz Ferentz

Iago sentiu a discusión da veciña co seu home pola xanela do patio. Era só un ventanuco, precisamente o do baño, que por algunha estraña razón tiña unha acústica formidábel. Foi aí onde ouviu como ela, uruguaia, lle dicía a el, tamén uruguaio, que se na verdade se namorara doutra muller, que lle fixese feliz, que non procurase escusas e que tivese a coraxe de se divorciar. El tentaba inutilmente xustificarse. Ela insistía, aseguraba que o que ela sentise era cousa de seu, só de seu. Despois Iago ouviu o bater dunha porta e uns saloucos. Imaxinou que era ela. 

Na realidade, el desexara que chegase aquel momento desde había anos, de feito desde que se mudara para aquela casa anos atrás cando aos poucos se foi namorando da voz daquela muller, coa cal practicamente nin coincidira polo corredor, porque non saía a miúdo da casa, mais a súa voz que lle chegaba a través do ventanuco do baño acabara cativándoo cada vez que falaba con aquel animal de home que non daba comprendido o tesouro que tiña na casa. 

Iago rematou a súa faena rapidamente, tomou unha ducha rápida e dispúxose a estar á espreita da porta da casa. Sabía que ela sairía, tería que saír. E el estaría aí. Si, estaría aí, sorriríalle, finxiría que estaba alí por acaso. E acertou. Media hora máis tarde, a porta abriu e ela saíu. Pola mira el puido distinguir a silueta dela miúda na penumbra. El abriu a súa porta e prendeu a luz do corredor. Si, era ela, que se virou para el. Porén, ía toda cuberta de sangue... Iago quixo entón deter o tempo, mais ela xa camiñaba contra el cun sorriso estúpido e os ollos baleiros.


© Frantz Ferentz, 2011


Mañás de café.- Frantz Ferentz

Como cada mañá, el contemplou a muller camiñando do brazo dun home. El sentaba sempre no mesmo recuncho do vello café, o que lle permitía ter unha vista de todo o local. Desde alí levaba a observar aquela mesma muller desde había vinte anos, vinte anos namorado dela, sen nunca lle ter dirixido a palabra. Ela frecuentaba diariamente o local, mudando de acompañante a cada poucas semanas, sempre con expresión triste, como se nunca tivese atopado o seu home ideal, mais sempre bela, cunha fermosura triste que enchía o seu rostro de maxia.

Ela, como cada mañá, viuno a el sentado no seu recuncho a saborear o café, a suxeitar o xornal que se notaba que non lía, porque miraba subrepticiamente para todos os lados, sempre coa mesma parsimonia, sempre igual desde había vinte anos. El nunca se movía de alí mentres ela estaba no café. Ela gustaba daquel home sereno, melancólico, ben vestido, que nunca lle tiña dirixido a palabra. Só esperaba que algunha vez, por acaso, os seus ollares se cruzasen e el notase como ela estaba namorada del, nun berro mudo; queria dicirlle que tanto home que a acompañaba non era máis ca unha escusa para que el viñese a rescatala.

Como cada mañá, por voltas do mediodía, ela abandonou o café do brazo dun home sen ousar ollar para atrás, mentres el saboreaba a última pinga do café xa frío e de esguello lle contaba os pasos até ela se perder de vista na rúa.

© Frantz Ferentz, 2011

segunda-feira, 19 de dezembro de 2011

O suicida.- Frantz Ferentz

Sabía que tomar unha decisión así non sería doado, mais cando se ten perdido o respecto de todos, de absolutamente todos os seres humanos que coñecen a un, e todo porque outro ser humano cruel, até extremos inimaxinábeis, decidiu acabar coa dignidade doutra persoa, non hai máis opción que autoeliminarse. Non tiña máis saída. Había quitarse do medio. Había pasar a outro nivel de existencia. Tería que caer no esquezo permanente. 

Porén tiña medo, moito medo. Ese paso ten que dar medo a calquera, pensou, mais xa non hai outra saída, ninguén vai darlle a volta a todo isto. Ao menos a desaparición era o derradeiro detalle de dignidade. 

Suaba, bebeu un copo de auga, aspirou con enerxía dúas veces e despois... clac! Clicou con enerxía no botón de «Eliminar o seu perfil do Facebook». Mais non rematou aí a agonía. O maldito programa aínda preguntou: «Ten certeza diso?». Dous segundos de hesitación e despois clicou en «si».

Estaba eliminado.
© Frantz Ferentz, 2011


Dignidade académica.- Frantz Ferentz

O tipo descargou a uretra naquel baño tenuemente iluminado. Aínda que fose unha autoridade académica, mexaba como todo mortal. Mágoa, seica o esplendor académico debería ir vencellado á falta de necesidade de evacuar fisioloxicamente.

Había recoñecer que se pasara coa bebida. Comezaba a lle fallar a memoria e a conciencia. Onde carallo estaba? Era por acaso unha desas ceas con membros da facultade que tanto odiaba mais que por forza había presidir pola importancia do seu posto?

Pouco importaba o que for. A porta dos baños abriu e entrou alguén.

«Alguén que vén mexar», pensou a autoridade académica.

Mais errou. Ás súas costas só ouviu unha voz feminina que dicía:

— Oia, como ten a desfachatez de vir a mexar ao baño das mulleres? Pervertido, que é un pervertido —comezou a muller a berrar.

O tipo retirouse de alí aínda coa minga a pingar. Efectivamente, daquela decatouse de que era o baño das mulleres. Que cego ía. Só desexaba que do outro lado da porta non houbese algunha das súas colegas que se decatase do incidente. Que sería da súa reputación académica...

Mais tivo sorte. Saíu do baño das mulleres sen ser visto. Porén, uns metros máis aló atopouse cunha colega que ía para o baño xusto daquela. Se tivese ido uns segundos antes.... Entón a colega acenoulle para a entreperna e díxolle entre susurros:

— Isto... ten a bragueta baixada e véselle todo...

© Frantz Ferentz, 2011

sábado, 17 de setembro de 2011

Dezaoito



Puxen a nota: Suspenso. Notei que entón a folla do exame comezaba a buligar. Afasteime espantado. A seguir, o exame entrou en combustión e inmolouse. Nunca pensei que un exame fose capaz de suicidarse.

Dezasete




Xusto despois de corrixir unhas liñas dun exame, petaron na miña porta. Abrín. Era un inspector da Sociedade de Autores disposto a denunciarme por modificar unha resposta de exame e así atentar contra os dereitos de autor.


Dezaseis


Nunca un estudante soubera compor unha resposta tan fermosa para reflectir aquela situación. A súa resposta era pura poesía, a lírica asulagaba todo o papel. Cunha mágoa inmensa, houben suspender o exame. A poesía, embora sexa celestial, non serve para responder a un problema de matemáticas.

Quince


Cheguei a un exame que tiña a sensación de xa ter corrixido noutra ocasión. Era horroroso. Marqueino todo con furia en vermello, que descaro presentar un exame así, pensei daquela. Cando ollei para o nome, vin que eu mesmo era o autor daquel exame. Fixérao vinte anos atrás.

sexta-feira, 16 de setembro de 2011

Catorce


Noto que de entre os exames sae un cheiro a flatulencia. Non dou crédito, mais é así. Son testemuña dun peído dun exame. O que aínda non sei é se o exame en cuestión ten un problema de gases ou se se trata dunha manobra de distracción para eu perder a concentración...

Trece




Despois de pasar tres días ininterrompidos a corrixir, cando rematei cos exames, seguín a corrixir a lista das mercas, a redacción das facturas, as multas de tráfico... e xa non podo parar.


Doce

Depois de ter corrixido oito exames e telos suspendidos todos, o seguinte que atopei na morea non foi un exame, mais o meu certificado de defunción. Captei a mensaxe. A partir de aí aprobei todos os exames.

Once



Era un misterio para min entender como, malia eu ir corrixindo exames a bo ritmo, a montaña deles non rebaixaba. Ao final comprendino: os malditos exames reproducíanse.

quinta-feira, 15 de setembro de 2011

Dez


Nunca vin exames peor feitos ca estes, non sei o que facer para melloraren. Vou probar a insultalos, talvez sexan exames cun chisco de dignidade.

Nove


No inicio non entendía por que aquel exame tiña tantas letras "o". A súa proporción era descomunal, sobraban case todas. Porén, sen eu me decatar, aproveino, embora fose un exame digno de ser suspendido. Máis tarde comprendín que  os oes do texto eran ollos hipnóticos destinados a min, que me puxeron en transo para aprobar aquel exame.

Oito



Despois de pór a nota (suspenso), as palabras do exame comezaron a recolocarse. Na primeira liña apareceu escrito: «Teña piedade, profesor, foi un exame moi complicado»; na segunda comezou a letra daquela canción que dicía: «For he's a jolly good fellow...»

Sete


Despois de pór a nota do exame e que dese suspendido, este ergueuse, saltou e tentou morderme a xugular. Nunca na vida pensara que existían exames zombis, mais por acaso agora corrixo co pescozo protexido.